NIEUWS |
Report: Electric Callboy @ RTM Stage
Terwijl bij de buren op het Ahoy plein het rood van een bekend biermerk de boventoon voert, is het deze zaterdagavond 17 januari 2026 in de RTM Stage naast het vertrouwde (metal) zwart ook opvallend kleurrijk. En hoe kan dat eigenlijk ook anders als Electric Callboy bezit neemt van de zaal, met de TANZNEID World Tour. Gehuld in fitness shirts, voorzien van zweetbanden, regenboogjackets en zelfs in roze badpak maakt het publiek zich op voor een avondje metal, met wat extra’s.
Zo rond een uur of 19:00 mag Wargasm als eerste support act de avond openen in Rotterdam. De golden circle nog maar mondjesmaat gevuld, evenals de rest van de zaal, geven dan misschien niet direct dezelfde energie terug als dat de band van het podium zeker wel uitstraalt. De eerste poging tot een circle pit door zanger Sam Matlock, verloopt dan ook wat stroef.
Gedurende de set nemen steeds meer mensen bezit van de vloer (en de balkons) in de RTM Stage, wat zeker ook welkom wordt bevallen door de Londense band. Energiek, vliegend van links naar rechts vliegen de shirts snel uit on stage. De combinatie van vrouwelijke vocalen van Milkie Way en de mannelijke vocalen van Sam Matlock kan zeker geslaagd worden genoemd. Hetgeen ook wel gezegd kan worden van de tweede poging tot circle pit.
De collega support act Bury Tomorrow, eveneens uit het Verenigd Koninkrijk, kan bij aanvang rekenen op een duidelijk vollere zaal. Na de lijst met safety lines, scrollend over de schermen, knalt de band er vol in, met direct ook een volle laag energie terug vanuit het publiek. Gejuich, geklap, bangende heads en armen in de lucht maken deel uit van het energieblok van de mensen in de Rotterdamse muziekhal.
Frontman Dani Winter-Bates van Bury Tomorrow spreekt dan ook zijn waardering uit over het publiek, waarbij velen de band mogelijk niet eens kennen en wellicht enkel maar voor Electric Callboy komen, maar toch zo’n energie afgeven. En was daar nou, ondanks dat het niet gevraag mocht worden, toch een klein crowd surfinkje?
Even na negenen is het dan tijd voor de hoofdact van de avond. Met de lichten flitsend onder het doek, volgt een grote knal waarmee deze naar beneden valt en de heren van Electric Callboy het volledige podium bestrijken van de RTM Stage. Toepasselijk bij de naam van de tour is dan ook de aftrap met TANZNEID op deze avond.
Het energielevel wordt zeker ook voortgezet met Sum 41 cover Still Waiting. Waar zeker de lijnen van het origineel nog terug zijn te horen, heeft Electric Callboy het nummer geheel eigen gemaakt. De band zet de sterke start van de show daarmee nog maar eens extra kracht bij, wat zeker ook weer geldt voor Tekkno Train, waar (andermaal) de nodige pyro het ook visueel nog wat verder aankleed.
Het door Bury Tomorrow zanger Dani al eerder aangehaalde Metal met een twist, klinkt duidelijk door in de eerste klanken in de set. Van stevige metal, naar techno/trance, naar ook weer melodisch. Het ‘twist’ gedeelte wordt misschien nog wat extra kracht bijgezet met de outfits van de heren. Bij Hypa Hypa betreden de heren in felgekleurde trainingspakken de stage.
Van Cadillacs op/tijdens MC Thunder, het toepasselijke Neon (met de outfits), volgt andermaal een brok energie met Pump It. Al vrijwel direct bij de eerste klanken van de track is duidelijke te merken dat dit wel een favorietje is in de zaal.
Electric Callboy is niet in gat te vangen, wat zeker dan ook weer naar voren komt met de schlager met een twist: Hurrikan. En ben ik de enige die daar toch ook een beetje Anne van Clouseau in hoort? Het bewijst in ieder geval maar weer eens de veelzijdigheid van de band, waar ook zeker Electric Bassboy zijn bijdrage aan levert.
Met zowel een mix aan oud als nieuw materiaal, weet de Duitse band een perfecte mix neer te zetten in Rotterdam. De band kan dan ook putten uit het nodige materiaal, waarbij deze avond ook een aantal mash-ups de revue passeren, met een mix van Hurrikan, Overkill, All the Small Things , Bodies> en een mix van Monsieur Moustache vs. Clitcat,Muffin Purper-Gurk, We Are the Mess & Crystals.
Drummer Frank Zummo pakt nog even een hoofdrol met een heerlijke drum solo, terwijl wat overige leden van de band ‘sneaky’ de zaal in sluipen. Achterin de zaal is een piano geplaats, waarnaast samen met gitaar een akoestische versie van Fuckboi wordt gebracht. De lichtjes van de telefoons mogen vervolgens aan bij de Maggie Reilly cover Everytime We Touch. Laatstgenoemde krijgt daarbij nog een bombatisch slot met een full band uitvoering op het grote podium. Alvorens de set “af te sluiten” met MC Thunder (deel 2) en Elevator Operator.
Naast de nodige pyro, van onder naar boven en andersom, confetti slingers en rookkannonen, zijn het zeker ook de lichtshow en visuals welke de aandacht trekken. En met de digitale weergave van Suzuka Nakamoto van BABYMETAL, voelt ze er toch ook een beetje bij deze avond op Ratata. Een uitstekende keuze voor de aanvang van de encore, welke samen met Spacemen en We Got The Moves een ideale afsluiting van deze avond vormen.
19 January 2026