RockZine
 
Apocalypse & Chill
 
Score
 
 
Datum review
02-01-2020
 
 
Media
CD
 
 
Tracks
16
 
 
Release
07-02-2020
 
 
 
Na het tussendoortje Hunter’s Moon, een verreikte EP uit 2019, levert de band Delain met Apocalypse & Chill weer een langspeler af. Inclusief drie ‘Orchestral’ versies van nummers, telt het album een zestien tal tracks. En waar zie je dat nog tegenwoordig? Maar goed, kwantiteit staat natuurlijk los van kwaliteit. Waarbij al vrij snel duidelijk wordt dat aan dat laatste het ook niet ontbreekt op het album.

Met het niet helemaal onbekende One Second wordt het album afgetrapt. Het nummer was eerder al als video uitgebracht en is een zeer aangenaam begin van het album. Naast de vertrouwde vocalen van zangeres Charlotte Wessels, leveren de vocale bijdragen van gitarist Timo Somers een mooie aanvulling. Een nummer met een melodisch karakter, maar zeker ook een wat heftigere kant, mede door de grunts.

Ook met Burning Bridges had de band al een voorproefje gegeven van het nieuwe werk. Een nummer in hoog tempo, waarbij in het refrein fraai wordt vertraagd. Dit allen omlijst door het mooie samenspel van de verschillende instrumenten.

Een andere ‘oude’ bekende op het album is Masters Of Destiny, welke als enige van de (nieuwe) tracks van de EP Hunter’s Moon het ook tot het volledige album heeft geschopt. Het nummer heeft al eerder zijn kracht bewezen en blijft tussen de overige nummers op Apocalypse & Chill andermaal duidelijk overeind.

Een misschien wel kenmerkend ‘Delain geluid’ laat zich terug horen op We Had Everything, waarbij er toch ook wel wat vernieuwends doorklinkt. Verder valt het in twee lagen verdeelde refrein in positieve zin op. Een stuk donkerder is het geluid op Chemical Redemption, met in het begin een fraaie ‘battle’ tussen zang en gitaren. Het (pre) refrein heeft dan wel weer wat dance-achtigs, mede door de nodige synthesizer klanken.

Misschien wel het meest verrassend op het album is het nummer Ghost House Heart. Tussen al het instrumentale geweld door, worden de stevige gitaren ingeruild voor een piano en strijkers. Een ballad, waarbij Wessels nog maar eens laat horen over een bijzonder fraaie stem te beschikken.

Delain is voor het nummer Vengeance een samenwerking aangegaan met Yannis Papadopoulos van Beast in Black. Na de opening door Yannis, neemt Charlotte het over, waar in het vervolg de stemmen elkaar mooi aanvullen op het stevige uptempo nummer.

Een duidelijk voorbeeld van het gebruik van meer elektronische invloeden is terug te horen op To Live Is To Die. Waar op Creatures weer meer de metal invloeden doorklinken. De titel Let’s Dance geeft in eerste instantie de indruk van een vrolijk nummer, maar lijkt qua tekst toch wat meer een verborgen boodschap te bevatten.

Nog maar eens wat variatie laat Delain horen op Legions Of The Lost van het koor in het Latijn, naar de bijna fluisterende zang van zangeres Wessels, met een mooi bombastisch refrein. Op The Greatest Escape worden dan juist weer de rustige coupletten afgewisseld met stevigere ingezette refreinen.

Om vervolgens in het instrumentale te eindigen met Combusition. Met het instrumentale einde met The Monarch op de vorige plaat Moonbathers, lijkt dit wellicht een Delain traditie te worden. Waar The Monarch een rustig, meer orkestraal nummer was, geldt dat zeker niet voor Combusition. Aan het begin klinken nog wel wat rustigere klanken, maar deze worden vrij snel overschaduwd door het instrumentale geweld.

Het album Apocalypse & Chill van Delain is zeker het wachten waard geweest. De band bewijst andermaal één van de beste bands in zijn genre te zijn, al wordt dat in eigen land misschien niet altijd onderkent. De plaat kent de nodige variatie, waar naast het vertrouwde Delain geluid er ook vernieuwingen doorklinken. Ondanks de diversiteit voelt het album wel als één geheel en niet als een verzameling van losse tracks. Oftewel, gewoon een full score voor Delain!
 
 
Twitter